Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και οι εκλογές ως ψευδαίσθηση και ως απάτη

Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό

Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και οι εκλογές ως ψευδαίσθηση και ως απάτη

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες»
Emma Goldmann


Ένα νέο εκλογικό σκηνικό στήνει το σύστημα του κεφαλαίου για τις 6 Μάη 2012 με στόχο να εξαπατήσει για μια ακόμα φορά την εργαζόμενη και άνεργη ελληνική κοινωνία και να ξαναλειτουργήσει τη λεγόμενη αντιπροσωπευτική δημοκρατία του που πνέει τα λοίσθια. Ο ελληνικός Λαός σέρνεται για μια ακόμα φορά στις κάλπες, υποτίθεται για να εκλέξει την κυβέρνηση της χώρας, με την ψευδαίσθηση πως αυτή τη φορά, όπως άλλωστε κάθε φορά που οδηγείται στις κάλπες, θα εκλέξει μια καλύτερη από την προηγούμενη κυβέρνηση. Αμέσως μετά τις εκλογές θα διαπιστώσει και πάλι, όπως και κάθε προηγούμενη φορά, πως κάθε νέα κυβέρνηση αποδείχνεται χειρότερη από την προηγούμενη και η κατάσταση στη χώρα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, με τελικό αποτέλεσμα η σύγχυση γύρω από τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος να μεγαλώνει και η απογοήτευση από την πολιτική, τα κόμματα και τους πολιτικούς να οδηγεί στην αποπολιτικοποίηση, στη μοιρολατρία και στην κοινωνική κατάθλιψη.
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Πως είναι δυνατό να ξοδεύονται δισεκατομμύρια, από δεκάδες πολιτικά κόμματα και χιλιάδες υποψήφιους που υπόσχονται να αλλάξουν τα πράγματα και να αντιμετωπίσουν την χρόνια και καταστροφική κρίση, να βελτιώσουν τη ζωή των εργαζόμενων, να δημιουργήσουν θέσεις απασχόλησης για τους άνεργους, να προστατέψουν το περιβάλλον, να αναβαθμίσουν τη θέση της χώρας στη διεθνή κοινότητα και αντί γι’ αυτό η κρίση να βαθαίνει, το βιοτικό επίπεδο να χειροτερεύει, η ανεργία να μεγαλώνει, το περιβάλλον να υποβαθμίζεται επικίνδυνα και η θέση της χώρας να αποδυναμώνεται σε βαθμό απώλειας της εθνικής ανεξαρτησίας;
Για να βρούμε απαντήσεις στα προβλήματα αυτά είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε τη λειτουργία μιας κοινωνίας ως Όλον και ως προς αυτό που πράγματι είναι και όχι ως ένα κάποιο επιμέρους της και ως προς αυτό που φαίνεται. Η κοινωνία μας λοιπόν δεν νοείται απλά ως ένα άθροισμα ατόμων, αλλά ως ένα πολυπαραγοντικό, πολυσύνθετο, πολυεπίπεδο, πολύπλοκο και πολυδιάστατο σύστημα που το λέμε κοινωνικό σύστημα και το οποίο συντίθεται από πολλά επιμέρους υποσυστήματα, όπως λ. χ.:
· το θεμελιακό θεσμικό σύστημα, δηλαδή το «σύνταγμα» και το σύνολο των νόμων και των θεσμών, των αξιών και των αρχών στη βάση των οποίων δομείται και λειτουργεί η συγκεκριμένη κοινωνία,
· το οικονομικό σύστημα, δηλαδή σε ποιόν, με ποιο τρόπο και για ποιο λόγο ανήκουν τα μέσα παραγωγής και ο εθνικός πλούτος και με ποιο τρόπο παράγεται ο κοινωνικός πλούτος και πως κατανέμεται αυτός ο πλούτος μεταξύ των τάξεων και των μελών της συγκεκριμένης κοινωνίας,
· το πολιτικό σύστημα, δηλαδή με ποιο τρόπο συγκροτείται ως σώμα και αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της η συγκεκριμένη κοινωνία και ποιος ο ρόλος των οικονομικών συγκροτημάτων, των κομμάτων και των Πολιτών,
· το εκπαιδευτικό σύστημα, δηλαδή με ποιο τρόπο η συγκεκριμένη κοινωνία παράγει και αναπαράγει γνώση, επιστήμη και πολιτισμό και εφοδιάζει τα μέλη της με τις αναγκαίες ποσοτικά και ποιοτικά γνώσεις για να κατανοούν τη συνολική λειτουργία της κοινωνίας, τη θέση τους στην κοινωνία, τις μεταξύ τους σχέσεις καθώς επίσης και τη σχέση τους με τους γείτονες και τους άλλους λαούς και με τον κοινό τους μέλλον,
· το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, ασφάλισης και υγείας, δηλαδή με ποιο τρόπο η συγκεκριμένη κοινωνία προστατεύει τη δημόσια υγεία και αντιμετωπίζει τα προβλήματα ασθένειας, υγειονομικής περίθαλψης και συνταξιοδότησης των μελών της,
· το σύστημα ενημέρωσης των πολιτών, δηλαδή με ποιόν τρόπο η εκάστοτε η ηγετική και κύρια η άρχουσα τάξη της κοινωνίας εφοδιάζει τους πολίτες με τις αναγκαίες χρήσιμες πληροφορίες για τα τρέχοντα ζητήματα ώστε τα μέλη της να είναι κάθε στιγμή σε θέση να αποφασίζουν με τρόπο ορθολογικό που θα διασφαλίζει στο κοινωνικό σύνολο την κοινωνική ισότητα και τη γενική ευημερία και θα αποκλείει τις ατομικές, τοπικές και επαγγελματικές ανισότητες που οδηγούν σε κοινωνικές συγκρούσεις, εμφύλιες συγκρούσεις και καταστροφικούς πολέμους.
Είναι αναμφισβήτητη η χρησιμότητα και η σημασία όλων των παραπάνω και πολλών ακόμα υποσυστημάτων, όμως δεν έχουν όλα το ίδιο ειδικό βάρος για τη συγκρότηση και τη λειτουργία της συγκεκριμένης κοινωνίας και συνεπώς το ζητούμενο είναι να εντοπίσουμε το πρωταρχικό και κυρίαρχο, η φύση του οποίου προσδιορίζει τη φύση και τη λειτουργία των υπόλοιπων υποσυστημάτων. Η ιστορική εμπειρία των τελευταίων αιώνων, η ιστορική εμπειρία του καπιταλισμού, που καταγράφεται ως κοινή λογική, δέχεται πως «το χρήμα κυβερνάει τον κόσμο», πράγμα που σημαίνει πως πρωταρχική πηγή της εξουσίας, δηλαδή κυρίαρχο υποσύστημα στην κοινωνία είναι το οικονομικό σύστημα, η φύση του οποίου ρυθμίζει την παραγωγή και κατανομή του κοινωνικού πλούτου, δηλαδή την παραγωγή και κατανομή της εξουσίας στα πλαίσια της συγκεκριμένης κοινωνίας με μοναδικό κριτήριο τη μεγιστοποίηση του κέρδους και την ελαχιστοποίηση των εργαζόμενων ανθρώπων ως ανθρώπων.
Κανένας δεν αμφισβητεί πως το υφιστάμενο οικονομικό σύστημα, το σύστημα του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και κατανομής του κοινωνικού πλούτου, είναι ένα σύστημα άνισης και κοινωνικά άδικης κατανομής του κοινωνικού πλούτου. Το ίδιο αναμφισβήτητη είναι η πραγματικότητα πως αυτή την άνιση και κοινωνικά άδικη κατανομή του κοινωνικού πλούτου δεν την αποφάσισε με κάποιο άμεσο και ρητό τρόπο η κοινωνία συνολικά, αλλά ένα κάποιο νομοθετικό σώμα που υποτίθεται ότι νομοθετεί με γνώμονα το γενικό καλό και το εθνικό συμφέρον. Βέβαια το γενικό καλό, η καθολική ευημερία και το εθνικό συμφέρον δεν συμβιβάζονται ούτε με την κοινωνική ανισότητα και αδικία, αλλά ούτε και με την αναγκαστικότητα, δηλαδή με τη βίαιη επιβολή και τήρηση των άδικων νόμων. Και παρά τις αντίθετες ιδεοληψίες πως τάχα η ανισότητα, η αδικία και η βιαιότητα αποτελούν την κινητήρια δύναμη της προόδου και συνεπώς του γενικού και εθνικού συμφέροντος η κοινωνική πραγματικότητα γίνεται όλο και χειρότερη και εξελίσσεται σε καπιταλιστική βαρβαρότητα. Πιο συγκεκριμένα η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής που κατοχυρώνεται με τη βία των όπλων και των άδικων νόμων, αποτελεί την πηγή κάθε μορφής οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας, γιατί από τη φύση της η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής δεν αποσκοπεί στην κοινωνική ευημερία και στο εθνικό συμφέρον, αλλά στη μεγιστοποίηση του κέρδους και συνεπώς στην απεριόριστη συσσώρευση πλούτου των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής, πράγμα που συντελείται σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας, αλλά και συνολικά σε βάρος του έθνους.
Για να γίνει κοινωνικά αποδεκτή αυτή η απάνθρωπη και περιβαλλοντοκτόνος, αντικοινωνική και αντεθνική λειτουργία του οικονομικού συστήματος ήταν αναγκαία η κατασκευή ενός αντίστοιχου εκπαιδευτικού και πολιτικού συστήματος, του λεγόμενου εποικοδομήματος, που μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, των σκοταδιστικών ιερατείων και των μέσων μαζικής ενημέρωσης θα παραμορφώνει, θα παραπληροφορεί, θα παραπλανά, θα κάνει το μαύρο άσπρο και το Λαό μοιρολάτρη για να μπορεί η άρχουσα τάξη να διαπράττει εγκλήματα κατά της Κοινωνίας, της Φύσης, της Ανθρωπότητας και του Πολιτισμού. Η μεγάλη σκευωρία, όμως, που έρχεται ως αντιστοιχία του οικονομικού συστήματος, αλλά και ως συνέπεια του εκπαιδευτικού συστήματος με την ευρεία έννοια, είναι το λεγόμενο πολιτικό σύστημα με τη λειτουργία του οποίου νομιμοποιούνται όλα τα εγκλήματα της άρχουσας τάξης μέσω της τυπικής διαδικασίας των εκλογών των μελών της λεγόμενης εθνικής αντιπροσωπείας, δηλαδή των βουλευτών που, στην περίπτωση της Ελλάδας, ορίζουν και στηρίζουν την κυβέρνηση δηλαδή την εκτελεστική εξουσία, αλλά και ‘νομοθετούν’ ψηφίζοντας ή καταψηφίζοντας τους νόμους που προτείνει η εκάστοτε κυβέρνηση και οι ταξικοί υποβολείς της.
Να σημειωθεί πως οι νόμοι μπορούν να δημιουργούν ή να λύνουν προβλήματα ανάλογα με το συσχετισμό και τη διαπλοκή των κομματικών δυνάμεων. Δεν μπορούν όμως να θέσουν υπό αμφισβήτηση βασικές διατάξεις του θεμελιακού νόμου, (σύνταγμα), που αναφέρονται στη «μορφή του πολιτεύματος» και στο «δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας» γενικά, (βλέπε άρθρα 17 και 18)[1] Σύμφωνα με αυτές τις διατάξεις εξισώνεται η «ιδιοκτησία» της ενυπόθηκης σε κάποια τοκογλυφική τράπεζα αυθαίρετης «καμαρούλας μια σταλιά» του μεροκαματιάρη με την μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία της βαριάς βιομηχανίας, του ορυκτού πλούτο, των οικονομικών και κοινωνικών υποδομών και όλων των άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, οι ιδιοκτήτες των οποίων τους εκμεταλλεύονται με τρόπο που καταδικάζει τη χώρα στην καθυστέρηση και την αποφασιστική πλειονότητα της κοινωνίας στην εξαθλίωση. Με αποτέλεσμα να πλουτίζει, μέσω της ανισοκατανομής του πλούτου και εξαιτίας της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, μια ελάχιστη μειοψηφία κεφαλαιοκρατών, η οποία μάλιστα στις περισσότερες των περιπτώσεων βρίσκεται υπό τον έλεγχο ξένων συμφερόντων τα οποία λειτουργούν υπό προνομιακό καθεστώς και καθοδηγούν την ελληνική οικονομία σύμφωνα με τα συμφέροντα των χωρών και των μητρικών εταιριών προέλευσης των κεφαλαίων. Το τελικό αποτέλεσμα αυτού του οικονομικού συστήματος είναι η σημερινή χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας και η προτεκτορατοποίηση της Ελλάδας με τεράστιες κοινωνικές και εθνικές αρνητικές συνέπειες που οδηγούν τον Ελληνισμό σε νέες περιπέτειες.
Το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δομείται και λειτουργεί ως εποικοδόμημα, με τρόπο που να καλύπτει τη λειτουργία του οικονομικού συστήματος, δηλαδή του οικοδομήματος που αποτελεί και την πρωτογενή πηγή εξουσίας η οποία προσδιορίζει τη φύση και τη λειτουργία όλων των υπόλοιπων υποσυστημάτων του κοινωνικού συστήματος ως φορέων δοτής και συνεπώς δευτερογενούς εξουσίας. Βασικά δομικά στοιχεία του πολιτικού συστήματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι τα αρχηγικά κόμματα η λειτουργία των οποίων στηρίζεται κύρια στο μαύρο πολιτικό χρήμα που διαθέτουν όλα τα μεγάλα διαπλεκόμενα οικονομικά συγκροτήματα για να ρυθμίζουν μέσω των ομάδων επιρροών τους το νομοθετικό έργο και τις πολιτικές αποφάσεις των κυβερνήσεων σύμφωνα με τα επιχειρηματικά τους σχέδια, πράγμα που υποβαθμίζει τα κόμματα, τις κυβερνήσεις και τους βουλευτές σε αχυράνθρωπους-υπαλλήλους των οικονομικών συγκροτημάτων. Με αυτή την έννοια το πολιτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν είναι παρά μια καλοστημένη απάτη της άρχουσας ολιγαρχίας σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνίας[2].
Το κομματικό σκηνικό και η θεατρική αντιπαλότητα των ορκισμένων στη δοσμένη κεφαλαιοκρατική συνταγματική νομιμότητα κομμάτων μετατοπίζουν το κοινωνικό πρόβλημα της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας εξαιτίας της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, στο επίπεδο των κομματικών ιδεολογιών και των προεκλογικών πολιτικών προγραμμάτων. Συνήθως μάλιστα και σε επίπεδο αρχηγικών κοκορομαχιών. Αυτή η πολιτική μιζέρια οδηγεί τελικά στην πολυδιάσπαση, στον κομματικό ανταγωνισμό-φανατισμό και στην οπαδοποίηση της εργαζόμενης κοινωνίας, πράγμα που καταλήγει στην χειραγώγηση, στην αποδυνάμωση και στη δημιουργία της ψευδαίσθησης πως ο απληροφόρητος ψηφοφόρος-οπαδός, ως γελοιογραφία του «κυρίαρχου Λαού» αποφασίζει, με την ολιγόλεπτη συμμετοχή του σε μια στημένη εκλογική διαδικασία, να νομιμοποιήσει το έγκλημα που το κεφάλαιο διαπράττει σε βάρος του και συνεπώς να εγκρίνει την αυτοκαταδίκη του. Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε πως το οικονομικό σύστημα, ως η πρωταρχική πηγή εξουσίας καταφέρνει να μένει στο απυρόβλητο επειδή έχει τον τρόπο να φορτώνει τις δικές του ευθύνες στα πολιτικά κόμματα και στους πολιτικούς που το ίδιο ανάδειξε και χρηματοδότησε για να ασκήσουν πολιτική νυχτοφύλακα της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και γκάουλάϊτερ της εργαζόμενης κοινωνίας. Το αποτέλεσμα είναι η οργή της κοινωνίας να στρέφεται αποκλειστικά και μόνο ενάντια στα κόμματα και στους πολιτικούς και όχι ενάντια στην οικονομική ολιγαρχία και το σύστημά της. Έτσι τα κόμματα και οι πολιτικοί στην υπηρεσία της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας του κεφαλαίου έρχονται και παρέρχονται, αλλά το καπιταλιστικό σύστημα παραμένει και συνεχίζει να λειτουργεί σε βάρος της εργαζόμενης και άνεργης κοινωνίας με καινούργια κόμματα και νέους πολιτικούς που το ίδιο το σύστημα επιλέγει και χρηματοδοτεί, αλλά εμείς, κολυμπώντας μέσα στην ψευδαίσθηση του «κυρίαρχου κάθε τέσσερα χρόνια και για μια μέρα Λαού», ψηφίζουμε και εκλέγουμε και μάλιστα μέσα σε ένα κλίμα κομματικού φανατισμού και αδελφοκτόνου εμφυλιοπολεμικού μίσους.
Μπροστά στις επικείμενες εκλογές ο ελληνικός Λαός:
1.Καλείται να αναλογιστεί την κατάστασή του και το μέλλον της χώρας.
2.Καλείται να διδαχτεί από την εμπειρία του πως η κακοδαιμονία του ξεκινάει κύρια από τους θεσμούς της κοινωνικής ανισότητας και αδικίας και κατά δευτερεύοντα λόγο από τα παρένθετα κόμματα και πρόσωπα που λειτουργούν ως υπεργολάβοι και αχυράνθρωποι-εξαγνιστές του οικονομικού συστήματος της ολιγαρχίας.
3.Καλείται να απαλλαγεί από την ψευδαίσθηση του «κυρίαρχου Λαού» που η οικονομική ολιγαρχία του επιτρέπει κάθε τέσσερα χρόνια να νομιμοποιεί με την ψήφο του τα εγκλήματά της και να συνειδητοποιήσει πως κυρίαρχος Λαός σημαίνει ότι αυτός ο ίδιος αυτοπροσώπως και όχι δι’ αντιπροσώπων που τον προδίδουν, είναι που πρέπει να αποφασίζει κάθε μέρα για τη ζωή του, για τον τόπο του και για το μέλλον του
Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί με μόνη την αλλαγή των προσώπων και την εναλλαγή των κομμάτων στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση της ‘δημοκρατίας’ του κεφαλαίου. Και φυσικά οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε σε πολιτικά ψευτοδιλήμματα περί ‘μνημονιακών’ και ‘αντιμνημονιακών’ κομμάτων, γιατί o καπιταλισμός δεν είναι παρά η μήτρα μιας ατέλειωτης σειράς μνημονίων και καπιταλισμός χωρίς μνημόνια δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει και συνεπώς το ζητούμενο δεν είναι να επιλέξουμε 'αντιμνημονιακούς' που μετά τις εκλογές θα γίνουν μνημονιακοί για ένα υπουργικό θώκο και μνημονιακούς που θα γίνουν αντιμνημονιακοί επειδή δεν θα πάρουν υπουργικό θώκο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ στις πολιτικές επιλογές μας πως η αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, δηλαδή μεταξύ καπιταλισμού και κοινωνίας παραμένει, όσο υπάρχει καπιταλισμός, η βασική αντίθεση από την οποία και καθορίζεται η πολιτική συμπεριφορά των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Συνεπώς την πολιτική μας περπατησιά δεν την προσδιορίζει η πολιτική των μεταρρυθμίσεων για τη σωτηρία του καπιταλισμού, αλλά η επιλογή για την ανατροπή του καπιταλισμού, πολιτική που προϋποθέτει την αλλαγή των θεσμών που με τη βία των άδικων νόμων και των κατασταλτικών δυνάμεων καθηλώνουν την κοινωνία σε ρόλο αντικειμένου οικονομικής, κοινωνικής, πνευματικής και πολιτικής εκμετάλλευσης, πράγμα που μπορεί να συμβεί όταν η αποφασιστική κοινωνική πλειονότητα αποφασίσει να αλλάξει τους θεσμούς της κοινωνικής ανισότητας και αδικίας με θεσμούς ισονομίας, ισοκτησίας, ισηγορίας ισοπολιτείας. Αυτό, όπως γίνεται αντιληπτό, σημαίνει πως η εργαζόμενη κοινωνία συνολικά αποφασίζει να καταργήσει την ανισότητα, δηλαδή την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και συνεπώς τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου και στη θέση του να βάλλει την άμεση οικονομική αυτοδιαχείριση των κοινωνικοποιημένων και όχι κρατικοποιημένων μέσων παραγωγής με στόχο την καθολική ευημερία και την πρόοδο της χώρας. Σημαίνει παράλληλα και ταυτόχρονα την αντικατάσταση της απατηλής αστικής αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής ψευτοδημοκρατίας του κεφαλαίου με την Άμεση Δημοκρατία της εργαζόμενης κοινωνίας. Αυτή η υπόθεση δεν μπορεί να είναι έργο κανενός πολιτικού κόμματος που δεν αρνείται στο σύνολό του το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά περιορίζεται σε σοσιαλδημοκρατικά ή τριτοτεταρτοδιεθνιστικά γιατροσόφια. Κι’ αυτό γιατί η ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν μπορεί να είναι υπόθεση του αστικού κοινοβουλίου, αλλά μπορεί και πρέπει να γίνει υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας στον τόπο εργασίας και στον τόπο κατοικίας της, που θα εκφράζεται με ένα αυτοδιαχειριστικό αμεσοδημοκρατικό ουμανιστικό όραμα με πυρήνα του την κοινωνική ισότητα, που σημαίνει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και την κοινωνική αυτοδιαχείρισή τους.
Αναμφισβήτητα αυτή η ρήξη της εργαζόμενης κοινωνίας με την κεφαλαιοκρατική ολιγαρχία και το πολιτικό σύστημά της δεν είναι σήμερα τόσο ώριμη για να γίνει τώρα πραγματικότητα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να ακολουθήσουμε το δρόμο που μας υποδεικνύει η κοινοβουλευτική δημοκρατία, τα πολιτικά της κόμματα και τα αφεντικά τους και να ψηφίσουμε ένα από αυτά, αφού τάχα ‘δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο’, γιατί απλούστατα σε συνθήκες καπιταλιστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν θα υπάρξει ποτέ κάτι καλύτερο που να την αναιρεί, αν εμείς όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά δεν αποφασίσουμε να ανοίξουμε το δρόμο περπατώντας προς μια διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν που μας υποδεικνύουν τα φερέφωνα του κεφαλαίου. Και αυτή η κατεύθυνση δεν μπορεί να είναι άλλη από την αντικαπιταλιστική αμεσοδημοκρατική κατεύθυνση που σημαίνει καθολική άρνηση πολιτικής νομιμοποίησης του απάνθρωπου και καταστροφικού οικονομικού συστήματος του κεφαλαίου με σκοπό την πλήρη ακύρωσή του. Αυτή η διαδικασία μπορεί να ξεκινήσει άμεσα, ως πράξη κορυφαίας πολιτικής ανυπακοής με το συνειδητά και πολιτικά άκυρο ψηφοδέλτιο που θα γράφει  ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ. Αν έτσι βάλλουμε το νερό στο αυλάκι της ιστορίας τότε είναι βέβαιο πως στην πορεία αυτή η μεγάλη κοινωνική επιλογή θα ολοκληρώνεται μέχρι την ώρα που η πλειονότητα της εργαζόμενης ελληνικής κοινωνίας, σε παράλληλη και αλληλέγγυα πορεία με τους υπόλοιπους Λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κόσμου ολόκληρου, γιατί και αυτοί κινούνται για τους ίδιους λόγους και προς την ίδια κατεύθυνση, μέχρι τη στιγμή που θα μπορούν μέσα από διαδικασίες κομματικά, πολιτικά και ιδεολογικά αυτόνομων και αυθεντικών τοπικών Λαϊκών Αμεσοδημοκρατικών Συνελεύσεων να καταλήξουν σε Συντακτικές Εθνοσυνελεύσεις που θα καταργούν δημοκρατικά με τη δύναμη της κοινωνικής πλειοψηφίας την κοινωνική ανισότητα και θα εγκαθιδρύσουν την Άμεση Δημοκρατία και την Αταξική Κοινωνία. Το σημερινό υποκείμενο της ουμανιστικής επανάστασης το συνθέτουν οι συνειδητές δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή ολόκληρη η εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα και είναι αυτό που θα αποφασίσει τα επόμενα βήματα της δικής του απελευθέρωσης από το κομματικό κατεστημένο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας του κεφαλαίου ως της μοναδικής ικανής και αναγκαίας συνθήκης απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Μακρύ το ταξίδι, κακοτράχαλο το τοπίο, αλλά και αυτό όπως και κάθε άλλο ταξίδι της Ανθρωπότητας ας αρχίσει με το πρώτο δικό μας μικρό βήμα. Ας το ξεκινήσουμε ο καθένας ξεχωριστά και στο δρόμο θα συναντηθούμε, όπως οι σταγόνες της βροχής, για να σχηματίσουμε ρυάκια, ορμητικούς χειμάρρους και ανθρώπινα ποτάμια που θα σαρώσουν κάθε τι το παρακμασμένο και αντιδραστικό που στέκεται εμπόδιο στην κατάκτηση της κοινωνικής ισότητας, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε δημοκρατία ούτε ελευθερία, ούτε και καθολική ευημερία. Ο καπιταλισμός δεν είναι αήττητος και δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας, αλλά δεν μπορεί να ανατραπεί από εξουσιομανείς μειοψηφίες στο όνομα τάχα της κοινωνίας. Η απελευθέρωση της κοινωνίας είναι υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας. Γι’ αυτό ας γυρίσουμε οριστικά τις πλάτες στο κομματικό σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας του κεφαλαίου και ας καταθέσουμε τη βούλησή μας για ανυπακοή, ανατροπή, αλλαγή. Για Άμεση Δημοκρατία Τώρα και Παντού.
Κάποιοι διατυπώνουν την άποψη πως η επιλογή του άκυρου και του λευκού λειτουργεί υπέρ του πρώτου κόμματος. Σκόπιμα παραβλέπουν όσοι διατυπώνουν αυτή την άποψη, ότι η  Πρωτοβουλία Διαλόγου  για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό δεν προτείνει απολίτικο λευκό και άκυρο απόγνωσης ή τάχα τιμωρίας, αλλά συνειδητό αντισυστημικό άκυρο με σασφή πολιτική θέση υπέρ της Άμεσης Δημοκρατίας και της κοινωνικής ισότητας. Με αυτή τη θέση μας κάνουμε ταυτόχρονα, ως Πρωτοβουλία Διαλόγου,   την καταλυτική παρέμβαση απεγκλωβισμού των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από όλες τις κατ' επίφαση διαφορετικές πολιτικές των κομμάτων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας του κεφαλαίου  αδιαφορώντας για το συσχετισμό των κομμάτων του αστικού κοινοβουλευτισμού. Αρνούμαστε την όποια εμπλοκή μας στην απάτη της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και την εκβιαστική λογική επιλογής μεταξύ των κακών το λιγότερο κακό, γιατί αυτός ο παραλογισμός μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.  Με αυτή την επιλογή μας δεν καταγγέλλουμε το ένα ή το άλλο κόμμα του αστικού κοινοβουλευτισμού, ούτε   μόνο το πολιτικό  σύστημα της αστικής ψευτοδημοκρατίας, αλλά αρνούμαστε συνολικά το απάνθρωπο και καταστροφικό οικονομικό σύστημα του κεφαλαίου σε οποιαδήποτε εκδοχή του βάζοντας απέναντι στο  κακό και παρακμασμένο καπιταλιστικό σύστημα την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και τη Λαϊκή Εξουσία με τη μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας και περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα και στρατηγικό στόχο την Αταξική Κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.
Όλοι στις κάλπες της 6ης Μάη 2012 για να ρίξουμε το σπόρο της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Όσο περισσότερα άκυρα ψηφοδέλτια για  ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ τόσο πιο γρήγορα θα γίνουν οι σπόροι δέντρα και τα δέντρα θα γίνουν δάση που θα δημιουργήσουν, από τα κάτω, το αναγκαίο κοσμοθεωρητικό και πολιτικό οικοσύστημα που θα κάνει πραγματικότητα το πανάρχαιο όραμα της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα[3].
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  *ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ-ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    *ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 *ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙKΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ, ΓΙ' ΑΥΤΟ
                                                                                                                                                                                                                                                                                                              *ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΑΚΥΡΟ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ. ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΜΕ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ:

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΓΙΑ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΙΑ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ


[1] Βλέπε, ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/8c3e9046-78fb-48f4-bd82-bbba28ca1ef5/SYNTAGMA.pdf
[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.
[3] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Θόδωρος Κοκκορόγιαννης
24 April 2012 • 2:10 pm
1.

“Όσο περισσότερα άκυρα ψηφοδέλτια για ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ,
τόσο πιο γρήγορα θα γίνουν οι σπόροι δέντρα και τα δέντρα θα γίνουν δάση που θα δημιουργήσουν, από τα κάτω, το αναγκαίο κοσμοθεωρητικό και πολιτικό οικοσύστημα που θα…”

Επίσης,
τόσο περισσότερη κοινοβουλευτική ισχύ θα αποκτήσει το πρώτο κόμμα.
Επειδή αυτά που αναφέρονται στο άρθρο έχουν παγκόσμια εμβέλεια,
δηλαδή ισχύουν και σε άλλες χώρες πλην Ελλάδος, τότε θα πρέπει να συνάγουμε ότι καμία διαφορά δεν είχε π.χ. για την Τουρκία η ΕΚΛΟΓΗ του Ερντογάν, αφού και με τον Ερντογάν, πάλι καπιταλισμό έχουν…

Υπάρχει ένα ωραίο άρθρο του Χρίστου Καραμάνου για την ανάγκη μιας πατριωτικής αριστεράς. Κατά τη γνώμη μου αξίζει να διαβαστεί:
http://www.edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=7879%3A%CE%B8%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B1&Itemid=61

Ανώνυμος είπε...

Ρίζος Σπύρος
26 April 2012 • 6:41 pm
2.

Αυτό ΕΙΝΑΙ ένα ζήτημα:

http://www.anixneuseis.gr/?p=36056

ωστόσο, το άκυρο Κώστα Λάμπο δεν είναι λύση,
συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυση και με την πορεία μοναδικά προς την άμεση Δημοκρατία,

αλλά αν δεν τους αφαιρέσουμε την εξουσία δεν γίνετε Κώστα.
άλλωστε είδαμε τα αποτελέσματα με τις δημοτικές εκλογές με την αποχή.

Επομένως συμφωνούμε μεν στην ιδεολογία αλλά
όχι με τέτοια Στρατηγική Κώστα –της αποχής,
βλέπεις –αυτοί οι κόπροι τα έχουν προβλέψει όλα.
Και με απόλυτη μειοψηφία κυβερνάν
και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.
Έχουμε όμως ένα ισχυρό όπλο:
Την απόλυτη ανυπακοή. –
Κι αυτήν μπορούμε να την εφαρμόσουμε
μόνον όταν είναι καμιά δεκαπενταριά κόμματα στη βουλή,
ο καθένας να λέει το κοντό και το μακρύ του,
εμείς ως λαός να κάνει ο καθένας τη δουλεία του βέβαια,
αλλά να μην υπακούμε στους νόμους της φοροεισπρακτικής.
Δεν θα πληρώνουμε σεντς Κώστα
κι αυτό θα το πετύχουμε αν κάνουμε οργανώσεις ελευθέρων πολιτών,
που θα εκδικάζουμε τους δικούς τους νόμους και θα τους ακυρώνουμε.
Επομένως συμφωνώ με τον Θόδωρο,
το ζήτημα λοιπόν είναι να μην βγει καμιά δυνατότητα συγκυβέρνησης,

να προκύψει τέτοια πανσπερμία,
που να τους υποχρεώσουμε άμεσα για μεταβατική κυβέρνηση
ώστε να δώσουν το Λόγω στο λαό –για συντακτική συνέλευση.

Όχι, το άκυρο δεν είναι λύση,

υπάρχουν κάπου 28 κόμματα,
αν σκορπίσουμε τους ψήφους με ανώτερο ποσοστό
το 10% του πρώτου κόμματος, και όλα τα άλλα μέχρι και 1%
τότε θα τους αναγκάσουμε να ορίσουμε λαϊκή συνέλευση
ως συντακτική συνέλευση απευθείας από τους πολίτες. –
αν το πετύχουμε αυτό Κώστα
–τότε μόνον ονομαζόμαστε και είμαστε Πολίτες,
σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, αφού μας κάνουν ότι γουστάρουν
τότε είμαστε όντας μιάσματα.
Να λοιπόν ένα δείγμα ωριμότητας, παρόλο που τα γράφεις θαυμάσια, αν δεν είχα ανοιγμένες τις [παρωπίδες], θα συμφωνούσα. Να λοιπόν τι σημαίνει άμεση δημοκρατία [ελευθερία σκέψης –διαλόγου μέχρι το απροχώρητο και μετά, εφόσον αναλυθούν τα πάντα –τότε θέτουμε τον όρο της πλειοψηφίες εφόσον συμφωνήσει ακόμα και με την μειοψηφία –πράγμα που σημαίνει –δεν θα υπάρχει πια μειοψηφία, επειδή θα έχουμε δεχθεί όλες τις θετικές τις προτάσεις.

Η άμεση Δημοκρατία δεν είναι απλό πράγμα,

δεν αρκείται απλά σε ψηφοφορίες
αλλά σε εξαντλητικούς διαλόγους με απόλυτα πειστικά συμπεράσματα.
Και διότι ακόμα είμαστε σε άγρια κατάσταση
ένας λόγος παραπάνω να γίνεται εξαντλητική συζήτηση.

Το λοιπόν, κανένα απολύτως άκυρο φίλε Κώστα, οφείλουμε να στείλουμε τους πάντες να ψηφήσουν –ότι νομίζουν πιο μικρό –ποιο άγνωστο κόμμα, δεκαπέντε κόμματα στη βουλή μπορούμε να στείλουμε; Ακόμα καλύτερα.

Προσοχή όμως στους ακραίους, όπως χρυσή αυγή ΛΑΟΣ ΜΛ-ΚΚΕ ΚΚΕ-ΜΛ –Αναρχικοί κλπ. κλπ. ας τους δώσουμε από 1 2% δεν χάλασε ο κόσμος όχι όμως στη Βουλή, στη Βουλή το πρώτο κόμμα με 10%.

Αυτά…

Ανώνυμος είπε...

Γράφει ο Κώστας Λάμπος
27 April 2012 • 3:06 pm
3.

Φίλε Σπύρο,

Δεν μπορεί να συμφωνούμε στην ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας, αλλά να διαφωνούμε στο ‘ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ’. Κάτι φταίει. Ίσως η πρότασή μας δεν είναι διατυπωμένη με σαφήνεια. Μπορεί επίσης και να μην την ανάλυσες σωστά. Το ζητούμενο στην εποχή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας για εμάς δεν είναι να συμβάλουμε στην κονιορτοποίηση της κοινωνίας και να μετρήσουμε κουκιά, ούτε και να ‘εκβιάσουμε’ λύσεις μέσα από το αστικό αντιπροσωπευτικό σύστημα, γιατί αυτό, όπως διδάσκει η ιστορία, είναι ματαιοπονία, αν δεν είναι σκόπιμη κωλυσιεργία. Το ζητούμενο σήμερα στον 21ο αιώνα είναι να αφυπνιστούν συνειδήσεις που θα οραματιστούν μια άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης έξω, πέρα και ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα σε κάθε πιθανή και απίθανη εκδοχή του.
Συγκεκριμένα. Η πρόταση της Πρωτοβουλίας Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό δεν είναι το «απολίτικο λευκό ή το εκδικητικό άκυρο» κάποιου θυμωμένου, διαμαρτυρόμενου ή και αγανακτισμένου ψηφοφόρου, κάποιου ‘απατημένου οπαδού’ και φυσικά δεν παραπέμπει σε μια μηδενιστική επιλογή που οδηγεί στο χάος με την ελπίδα πως το σύστημα θα παραδώσει την εξουσία στην κοινωνία για να κάνει Λαϊκές Συνελεύσεις Βάσης, Πόλης, Περιφέρειας και τέλος Συντακτική Εθνοσυνέλευση, γιατί το σύστημα έχει και άλλες εναλλακτικές λύσεις που αναγκάζουν τις κοινωνίες να επιζητούν ή να ανέχονται μεσσίες και εθνοσωτήρες.
Γι’ αυτό προτείνουμε τακτική άκυρου με θέση για ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ που παραπέμπει στρατηγικά στην ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ γιατί δεν πιστεύουμε σε μορφές κάλπικης ‘άμεσης δημοκρατίας’ σε συνθήκες καπιταλισμού. Και φυσικά δεν αποδεχόμαστε πια τον παραλογισμό του «μεταξύ πολλών κακών το λιγότερο κακό είναι καλό», ούτε και τη μεταλλαγμένη λογική πως στο αστικό κοινοβούλιο τα μικρά κόμματα είναι αθώα και τα μεγάλα είναι ένοχα για τη σημερινή κατάντια της κοινωνίας, γιατί μικρά και μεγάλα καλλιεργούν την ίδια αυταπάτη πως τα πρόσωπα, ως αχυράνθρωποι και τα κόμματα, ως φορείς δοτής εξουσίας φταίνε και όχι το καπιταλιστικό σύστημα. Γι’ αυτό προτείνουμε η καθολική άρνηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου να ξεκινήσει από αυτές τις εκλογές με την ποιοτική άρνηση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δηλαδή με το άκυρο με θέση την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ. Ο στόχος αυτής της επιλογής είναι να ξέρουμε από τώρα που θέλουμε να πάμε και να μην ψαχνόμαστε σαν κοινωνία να χαράξουμε δρόμο όταν μέσα από το καπιταλιστικό χάος φτάσουμε σε κάποια Εθνοσυνέλευση, γιατί τότε θα χαθεί και πάλι η ευκαιρία και θα ξαναξεστρατίσει το λαϊκό κίνημα από το δρόμο που η ιστορία της ανθρωπότητας ακολουθεί από τα γεννοφάσκια της και που δεν είναι άλλος από τη λεωφόρο της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ-ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΥ . (Βλέπε αναλυτικά για το θέμα αυτό στο καινούργιο βιβλίο μου ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ)
Φυσικά και σεβόμαστε την επιλογή του καθενός. Με την επιλογή μας όμως θέλουμε να υπογραμμίσουμε πως δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για ψευδαισθήσεις και πως είναι η ώρα να αναδείξουμε την πραγματικότητα με την οποία οι κοινωνικοί αγώνες αποκτούν το ουσιαστικό περιεχόμενό τους όταν προσανατολίζονται σταθερά και αδιαπραγμάτευτα προς τη διεκδίκηση της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, του πανάρχαιου και σήμερα περισσότερο από ποτέ επίκαιρου, γιατί τώρα είναι και εφικτό, οράματος της εργαζόμενης ανθρωπότητας.
Ας ξεκινήσουμε τώρα και οι λίγοι στην πορεία θα γίνουν πολλοί, θα γίνουν ΟΛΟΙ. Το πρόβλημα του αγώνα σήμερα είναι ποιοτικό. Στο βαθμό που στην πορεία θα συμφωνούμε όλο και περισσότεροι, όσοι έχουμε αγωνία για τον τόπο, για την Ελλάδα, για τον Κόσμο και για το Μέλλον του ανθρώπινου πολιτισμού, στον ίδιο βαθμό θα γίνεται και ποσοτικό με την έννοια της κοινωνικής πλειονότητας. Αυτή ήταν, είναι και παραμένει η Λογική της Ιστορίας.
Γι’ αυτό ψηφίζουμε συνειδητά άκυρο με θέση, ρίχνοντας στην κάλπη αυτοσχέδιο ψηφοδέλτιο που θα γράφει ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ.